🕯️ கீழ்வெண்மணி படுகொலை, 1968: 44 உயிர்களின் நினைவு

கீழ்வெண்மணி, காவிரி டெல்டாவில் உள்ள வெண்மணி கிராமத்தின் ஒரு சிறிய குக்கிராமம். 1968-இல் இது பழைய தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் பகுதியாக இருந்தது; பின்னர் நடந்த மாவட்டச் சீரமைப்புக்குப் பிறகு இன்றைய நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் உள்ளது.

டெல்டா அன்றும் இன்றும் தமிழ்நாட்டின் நெற்களஞ்சியம். ஆனால் நெல் வயல்களின் செல்வம் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை. நிலம் ஒப்பீட்டளவில் சில நில உடைமையாளர்களிடம் இருந்தது; உழுதல், நடவு, அறுவடை போன்ற வேலைகளை நிலமற்ற தொழிலாளர்கள் செய்தனர் — அவர்களில் பெரும் பகுதியினர் வறுமையுடன் சாதிப் பாகுபாட்டையும் சந்தித்த தலித் மக்கள்.

கிழக்குத் தஞ்சாவூரின் விவசாயத் தொழிலாளர்கள் வேலைக்கு முழுக்க நில உடைமையாளர்களையே சார்ந்திருந்தனர். கூலி பெரும்பாலும் படி நெல்லாக வழங்கப்பட்டது; பேரம் பேசும் வலிமை தொழிலாளர்களுக்குக் குறைவாகவே இருந்தது. பழைய பண்ணையடிமை முறையின் தாக்கம் தொழிலாளர்களின் சுதந்திரத்திலும் சுயமரியாதையிலும் நீண்ட நிழலாகப் படிந்திருந்தது.

1940களிலிருந்து, விவசாயத் தொழிலாளர் சங்கங்கள் — பெரும்பாலும் கம்யூனிஸ்ட் அமைப்பாளர்களின் தலைமையில், 1960களில் சிபிஐ(எம்) சார்ந்த சங்கங்கள் — தொழிலாளர்கள் தனித்தனியாக அல்லாமல் ஒன்றுசேர்ந்து பேரம் பேச உதவின. கூட்டங்கள், வேலைநிறுத்தங்கள் மூலம் அவர்கள் அதிகக் கூலியையும் அவமானகரமான பழக்கங்களுக்கு முடிவையும் கோரினர்.

1968 அறுவடைப் பருவத்தில் தொழிலாளர்கள் அதிகக் கூலி கேட்டு வேலைநிறுத்தம் செய்தனர். கோபாலகிருஷ்ண நாயுடு தலைமையிலான நெல் உற்பத்தியாளர் சங்கத்தின் கீழ் ஒருங்கிணைந்த நில உடைமையாளர்கள் கோரிக்கையை ஏற்க மறுத்து, அறுவடைக்கு வெளியூர்த் தொழிலாளர்களை அழைத்து வந்து, ஒரு போட்டிச் சங்கத்தையும் ஆதரித்தனர். கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்தைய வாரங்களில் மோதல்களும் மிரட்டல்களும் நடந்தன.

டிசம்பருக்குள் கிராமத்தின் நிலைமை மிகுந்த பதற்றமாக இருந்தது.

1968 டிசம்பர் 25 இரவு, லாரிகளில் அழைத்து வரப்பட்ட ஆயுதம் தாங்கிய பெரும் கும்பல் கீழ்வெண்மணியின் தலித் குடியிருப்பைத் தாக்கியது. ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் பாதுகாப்புக்காக ஓடினர். பலர் ஒரே ஒரு சிறிய குடிசையில் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

அந்தக் குடிசை வெளியே பூட்டப்பட்டுத் தீ வைக்கப்பட்டது. உள்ளே இருந்த 44 பேரும் உயிரிழந்தனர்.

பரவலாகக் குறிப்பிடப்படும் கணக்கின்படி, அவர்களில் 23 பேர் குழந்தைகள், 16 பேர் பெண்கள், 5 பேர் முதிய ஆண்கள். நல்ல கூலி என்பதை மட்டுமே கோரிக்கையாக வைத்திருந்த தலித் விவசாயத் தொழிலாளர் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் அவர்கள்.

காவல்துறை வழக்குப் பதிவு செய்தது; குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் — நில உடைமையாளர்களும் மற்றவர்களும் — கொலைகளுக்காக விசாரிக்கப்பட்டனர்.

• 1970 — நாகப்பட்டினம் அமர்வு நீதிமன்றம்: கோபாலகிருஷ்ண நாயுடு உட்படக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களில் பத்துப் பேர் குற்றவாளிகள் எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு, பத்தாண்டு சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.
• மேல்முறையீட்டில் — சென்னை உயர் நீதிமன்றம்: தண்டனைகள் ரத்து செய்யப்பட்டு, குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர். வெளியான பதிவுகள் இந்த விடுதலையை 1973 என்றும் 1975 என்றும் வெவ்வேறாகக் குறிப்பிடுகின்றன.

44 உயிரிழப்புகளுக்கு இறுதியில் யாரும் குற்றவாளி எனத் தீர்மானிக்கப்படவில்லை. அந்த விடுதலை, உயிர் பிழைத்தோருக்கும் நீதி கோரிய அனைவருக்கும் இன்றும் ஆழ்ந்த வேதனையாக உள்ளது.

இந்தக் கொலைகள் மாநிலத்தையே அதிர வைத்தன. அமைச்சர்கள் கிராமத்துக்கு அனுப்பப்பட்டனர்; விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு நியாயமான கூலி என்ற கேள்வி பொது விவாதத்தின் மையத்துக்கு வந்தது.

1969-இல் டெல்டாவின் விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு நியாயமான கூலியை நிர்ணயிக்க தமிழ்நாடு விவசாயத் தொழிலாளர் நியாயக் கூலிச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. தொடர்ந்த ஆண்டுகளில் நிலமற்றோருக்கு நிலம் என்ற கோரிக்கையும் வலுத்தது.

எழுத்தாளர்கள் நினைவைக் காத்தனர்: எகனாமிக் அண்ட் பொலிட்டிகல் வீக்லி இதழில் மைதிலி சிவராமனின் கட்டுரைகள் (1973), இந்திரா பார்த்தசாரதியின் குருதிப்புனல் நாவல் (சாகித்ய அகாதமி விருது, 1977), கண் சிவந்தால் மண் சிவக்கும் திரைப்படம் (1983), உயிர் பிழைத்தோரின் சாட்சியங்களுடன் ராமையாவின் குடிசை ஆவணப்படம் (2006), மீனா கந்தசாமியின் தி ஜிப்சி காடெஸ் நாவல் (2014).

கீழ்வெண்மணியில் உள்ள நினைவிடம் 44 பேரின் பெயர்களைப் பொறித்து அவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்துகிறது. 44 கருங்கல் தூண்களும் ஒரு சிறிய அருங்காட்சியகமும் கொண்ட பெரிய நினைவு மண்டபம் 2014-இல் திறக்கப்பட்டது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் டிசம்பர் 25 அன்று மக்கள் கிராமத்தில் கூடி அவர்களை நினைவுகூர்கின்றனர்.

கிராமப்புற, ஏழை, தலித் சமூகங்களின் கதைகள் வரலாற்று நூல்களில் அடிக்கடி விடுபட்டுப் போவதால்தான் நினைவுகூரல் முக்கியமாகிறது.

கீழ்வெண்மணித் தொழிலாளர்கள் போராடிய பல உரிமைகள் இன்று சட்டத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு குடிமகனும் இவற்றை அறிய வேண்டும்:

• அரசியலமைப்பின் பிரிவு 17 தீண்டாமையை ஒழிக்கிறது; எந்த வடிவிலும் அதைக் கடைப்பிடிப்பது குற்றம்.
• பிரிவு 23 கட்டாய உழைப்பையும் கொத்தடிமை முறையையும் தடை செய்கிறது (கொத்தடிமை முறை (ஒழிப்பு) சட்டம், 1976 இதற்குத் துணை).
• குறைந்தபட்சக் கூலிச் சட்டம், 1948 — இன்று கூலிச் சட்டத்தொகுப்பு, 2019-இன் பகுதி — விவசாய வேலை உட்பட, சட்டப்படி குறைந்தபட்சக் கூலிக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது.
• பட்டியல் சாதியினர், பழங்குடியினர் (வன்கொடுமைத் தடுப்பு) சட்டம், 1989 சாதி வன்கொடுமைகளுக்குத் தனிக் குற்றங்கள், சிறப்பு நீதிமன்றங்கள், பாதிக்கப்பட்டோருக்கு நிவாரணம் ஆகியவற்றை உருவாக்குகிறது.
• சங்கம் அமைக்கவும் கூட்டாகப் பேரம் பேசவும் உள்ள உரிமை பிரிவு 19(1)(c)-இன் கீழ் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

சாதி இழிவு அல்லது நியாயமான கூலி மறுப்பை எதிர்கொள்கிறீர்களா? யாரை அணுகுவது? பக்கத்தைப் பாருங்கள் — ஒப்புகையுடன் கூடிய எழுத்துப்பூர்வப் புகாரே உங்கள் வலிமையான கருவி என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

• பொருளாதாரச் சமத்துவமும் சமூகச் சமத்துவமும் இணைந்தவை. சமமற்ற நிலமும் வேலையும் சாதியை வலுப்படுத்தும்போது மிக ஆபத்தானவையாகின்றன.
• தொழிலாளர்கள் சட்டப்படி ஒன்றுசேரவும் பேரம் பேசவும் சுதந்திரம் வேண்டும். அமைதியான கூட்டுப் பேரம், தகராறுகள் வன்முறையாக மாறுவதைத் தடுக்கிறது.
• நீதி வழங்கப்படுவது வெளிப்படையாகத் தெரிய வேண்டும். 44 உயிரிழப்புகளுக்கும் இறுதித் தண்டனை பூஜ்யம் என்பதற்கும் இடையிலான இடைவெளிதான், பொறுப்புக்கூறல் இன்றும் ஏன் முக்கியம் என்பதைக் காட்டுகிறது.
• வரலாற்றை நேர்மையாகப் பதிவு செய்யுங்கள். உயிர் பிழைத்தோரின் சாட்சியங்கள், ஆய்வுகள், நினைவிடங்கள் அடுத்த தலைமுறைக்கு உண்மையை உயிர்ப்புடன் வைக்கின்றன.

கீழ்வெண்மணி ஒரு படுகொலையாக மட்டுமல்ல, ஆழ்ந்த சமத்துவமின்மை நிலவிய சமூகத்தில் சுயமரியாதையையும் நியாயமான கூலியையும் கேட்ட மனிதர்களின் கதையாகவும் நினைவுகூரப்பட வேண்டும்.